Kitap, iki bölümden oluşuyor. İlki, yaklaşık 400 sayfa boyunca Hanefi Avcı'nın polislik hayatı boyunca rastladığı çeşitli olayların anı biçimde aktarılmasını içeriyor. Bu bölümün tek bir ana mesajı var, o da emniyet kuvvetlerinin eğitiminin yetersiz olması. Asayiş ve teknik yeterlilik düzeyine ulaşabilmiş emniyet kuvvetlerinin uğraştığı örgütlerin ideolojik fonksiyonları hakkında bilgi eksikliği bulunduğunu defalarca dile getiriyor Avcı. Kanımca çoğu birbirinin tekrarı olan bölümler arasında tek elle tutulur, mutlaka okunması gereken bölüm Uzan Operasyonu olmuş. Uzanlar davasının altyapısını ve ailenin yolsuzluğu hangi yollarla yaptığını müthiş bir dille ve çarpıcı bir anlatım tarzıyla açıklamış Avcı. Bu bölüm haricinde kitabın "devlet" bölümü gereksiz birçok sayfadan ve anıdan oluşuyor.
Kitabın ikinci bölümüyse "cemaat" adını taşıyor. Avcı, 28 Şubat döneminde ve daha bir yıl öncesine kadar cemaati mazlum gördüğünü ve fikren desteklediğini saklamıyor. Ama satır aralarında da görülüyor ki cemaat, Avcı'nın ayağını kaydırmaya başlar başlamaz tavrı değişiyor ve bu kitabı kaleme almaya başlıyor. Benim merak ettiğim cemaatin kendisine bulaşmaması durumunda da yine bu kitabı yazıp yazmayacağıdır. Şüphesiz ki cemaate dokunur dokunmaz hapse atılması son bölümde yazdıklarının yeterli bir kanıtı ve cemaatin ülkenin en önemli birimlerine nasıl yayıdığı herkesin malumu ama bu kitap bu fikre bir genişlik getiremiyor. Açıkçası kitaptaki cemaat bölümünde okuduklarımın hiçbirisi yeni bir bilgi olmadı benim için. Hal böyle olunca da 500 sayfaya yakın kitapta Uzanlar bölümü hariç çoğu konu bir malumun ilamından öteye gidemedi.
Yine de her ne kadar kendisine dokunana kadar yılanı bin yaşatsa da Hanefi Avcı'nın yaptığı şu sivil darbe döneminde önemlidir. En azından başka yazarlara cesaret verecek kadar olay yaratmıştır bu kitap. Bu yüzden de 2010'un önemli kitaplarından biri olmuştur.
Puan: 5/10
0 yorum:
Yorum Gönder