Yönetmen: Robert Wise, Jerome Robbins
Oyuncular: Natalie Wood, Richard Beymer
Oscar: 10 Ödül (Film, Yönetmen, Yrd. Aktör- George Chakiris, Yrd. Aktrist- Rita Moreno, Müzik- Saul Chaplin, Snt. Yönetmeni- Boris Leven, Grt. Yönetmeni- Daniel L. Fapp, Kostüm- Irene Sharaff, Kurgu- Thomas Stanford, Ses- Fred Haynes) 1 adaylık (Uyr. Senaryo- Ernest Lehman)
IMDB Puanı: 7,7/10
Puanı: 3/10
Hikayesini bir yerden hatırlıyor gibi olduğunuz her film genellikle ya Rome ve Juliet'ten ya da Suç Ve Ceza'dan uyarlanmıştır. Özellikle ilki Hollywood için başarı garantisi gibidir. Rome ve Juliet'i uyarlayıp da en büyük başarıya imza atan filmse kesinlikle West Side Story'dir. O tarihe kadar henüz müzikal çekmemiş olan Robert Wise'ın eline geçen senaryo, yönetmenin bu özelliğinden dolayı kendisinde önceleri çekince yaratır. Sonra, bu filmi çekmeye çok istekli olup da film yönetmekten anlamadığı için bir türlü hayaline erişemeyen koreograf Jerome Robbins de (hayatı boyunca çektiği tek film budur.) Wise'la buluşunca filmi kotarabilmek için gerekli reji ve koreografi unsurları birbirini tamamlamış olur. Tam 75 gün süren pre-prodüksiyon dönemi boyunca ikili, yüzlerce genç dansçı arasından filmdeki oyuncuları seçer. Çoğu daha önce bir sinema filminde hiç oynamamış tiyatroculardan oluşan bir kadrodur bu. Başrollerdeki Natalie Wood ve Richard Beymer da daha önce hiç müzikalde oynamamıştır. Yönetmenler bu soruna iki oyuncunun şarkılarına dublör getirerek çözüm bulurlar. Bu, Richard Beymer'da işe yaramıştır fakat Natalie Wood'un şarkı söylediği sahnelerde dublörün sesi oldukça sırıtır.
1950'lerin müzikal anlayışında Vincente Minelli belli başlı farklılıklar yaratmıştır. Robbins-Wise ikilisi de West Side Story ile 60'ların müzikal anlayışına ivme kazandırır. New York'un gerçek sokaklarında çekilen filmle birlikte müzikallerin stüdyolarda çekilmesi anlayışı yıkılmıştır. Öyle ki Wise, bu filmde edindiği tecrübelerle sadece 4 yıl sonra asıl müzikal başyapıtını, The Sound Of Music/Neşeli Günler'i kotaracaktır. West Side Story, 6 milyon dolarlık, o dönem çekilen bir müzikal için oldukça yüksek olan bir maliyetle çekilmiştir. Fakat film, tüm dünyada haftalarca sinemalarda gösterilince (Türkiye'de 1964 yılında 15 hafta gösterimde kaldı.) maliyeti kurtarmak bir yana yapımcılara epeyce kar da ettirmiştir.
West Side Story, 2 yıl önce 11 Oscar kazanan Ben-Hur'un rekoruna ortak olmayı bir ödülle kaçırmıştır. Ernest Lehman'ın uyarlama senaryo ödülünü Judgment At Nuremberg/Nüremberg Muhakemesi filmine kaptırınca West Side Story de 10 ödülde kalmıştır. Üstelik, Ben-Hur'un rekoru, Titanic 11 ödül alana kadar kırılamamıştır. Kişisel olarak o yılki ödüllerde hem Judgment At Nuremberg'in hem de The Guns Of Navarone/Navarone'un Topları filmlerinin, West Side Story'den çok daha iyi olduklarını düşünmekteyim. Özellikle de Judgment At Nuremberg, Otto Preminger'in ve Sidney Lumet'nin toparladığı mahkeme öykülerinin bakış açısına büyük katkılar sağlayarak kendi türünü de yenilemiştir. West Side Story'nin de 60'larda müzikal türünü şaha kaldırdığını ve o on yıl içerisinde oluşan furyayla kendisi dışında 3 filmin daha Oscar almasında yardımcı olduğu da bir gerçek.
Kişisel olarak beni, 3 parçaya bölüp izlemek durumunda bırakan film, yukarıda bahsettiğim tüm başarılarına rağmen finali hariç pek de büyüleyici değildi açıkçası. Sonraki müzikaller kadar mükemmel ezgileri bulmak bir yana koreografide de diğer müzikalleri aradım gözlerim. Ayrıca baş oyuncuların şarkılarda dublör kullanması da filmin negatif özelliklerinden biriydi. Öte yandan filmin çoğu oyuncusunun daha sonra, ellerine geçen büyük ünü çok çabuk tükettiklerini de eklemeli.
İlginç Bilgi: West Side Story, birçok filme ilham kaynağı oldu. Buna, Emrah'ın Yasak Sokaklar'ı da dahil.
0 yorum:
Yorum Gönder