SON İSTASYON (2010)

Yönetmen: Oğulcan Kırca

Oyuncular: Levent Kırca, Başak Daşman

IMDB Puanı: 7,1/10

Sinematürk Puanı: 8,21/10

Puan: 7/10

Kopya sayısının çoğaltılabilmesi için Şubat 2010'daki gösterimi nisan ayına ertelenen ve mütevazı bir gişeyle gösterimden düşen Son İstasyon bu akşam ilk defa filmin de sponsoru olan Kanal D tarafından yayınlandı. Levent Kırca'nın bugüne kadar çektiği ya da içinde bulunduğu tüm filmleri izlemiş biri olarak kaçırmak imkansızdı. Çoğunluğun aksine ve Olacak O Kadar'daki büyük kalite düşüşüne rağmen kendisini hala seven bir izleyici olarak ve de fragmanının kalitesinden yola çıkarak ortaya eli yüzü düzgün ama başyapıt olamayacak bir film çıkacağını bekliyordum ve beklediğimi de aldım diyebilirim. Tıpkı Ferhan Şensoy'un üvey oğlu Mert Baykal'la kotardığı Pardon gibi bir baba-oğul dayanışmasıyla çekilen Son İstasyon tam da bir baba-evlat dramı.

Yıllar önce tam da bu tip filmlerin adamı olan Orhan Aksoy'un çektiği ve bu filme oranla daha iyi bir kurguya sahip Taşı Toprağı Altın Şehir (IMDB'de filmin adı hatalı bir şekilde Altın Şehir olarak geçer.) de Son İstasyon gibi bir aile dramıydı. Daha çok göç mevhumu üzerinden derdini anlatan Taşı Toprağı Altın Şehir, Kırca'nın en kaliteli dramlarından biriydi. Zaten Ağlayan Palyaço hikayesini de referans olarak alırsak bir komedyenin en iyi oynayacağı ikinci rol dramlardır.

Son İstasyon, her ne kadar kırık dökük bir film olsa da, senaryo boşluklarına yenik düşmüş bir iki sahneye ve tam bir saçmalamaya dönüşmüş son karşılaşma sahnesine sahip olsa da yine de artık ölmüş ve üstünde sanat sinemasıyla popüler sinemanın el ele verip tepiştiği Yeşilçam'ı yad eden bir güncel film olarak kendini sevdirebiliyor. Son İstasyon ve onun gibi yeni nesil filmler sinematografik açıdan ve yazınsal açıdan bolca eleştirilebilecek, karikatür tiplemelerden kurulu olsa da bağra basılabilen bir yapıya sahip. Bu açıdan da oldukça ilginç bir bahtı var bu filmlerin. Levent Kırca'nın bizzat çektiği Son, teknik açıdan oldukça kusurlu olsa da Yeşilçam'a yakılan en güzel ağıtlardan biriydi ve benim için de çok kıymetliydi. Son İstasyon, aynı seviyede olmasa da insanın, bugün güzel bir Türk filmi izledim demesine sebep olduğundan hoş bir izlenim bıraktı bende.

Filmin afişinde geçen "Önemli olan düşmek değil; neden düştüğünü bilmektir" sözünün filmde pek bir karşılığı yok maalesef. Ruhi'nin düşüşü kendi hatalarından ya da çocuklarının birer birer hatalarından mı kaynaklanıyor net bir cevap bulunmuyor. Eski Yeşilçam filmlerinin bazılarında kötü adam olmamasına rağmen iyi adamların başına birçok bela gelir. (misal; Aşk Mabudesi) Bu film de biraz öyle. Suçu kadere atan, ama alttan alta da gelişememiş, eğitimini tamamlayamamış ülke profilini çizmekten de geri durmayan bir film.

Filmden özel olarak değinmek istediğim ve aklımda en çok kalan sahne ise Ruhi'nin, zengin oğlunun uşağına karşı attığı tiradtı. Bu sahnede gerçekten ağladığına inandığım Levent Kırca'nın bunca yıllık oyunculuk tecrübesinin zirvesinde olduğunu farketmemek işten bile değil. Genç bir ekip tarafından yazılan diyaloglarda da bu tadı yakalayabilmek alkışlanası. Filmin bir başka artısı da oyunculukları. Son 10 yıldır çekilen tüm filmlerde figürasyonun ya da as oyunculardan bazılarının tutukluğuna şahit olduk. Bazı oyuncular diğerlerinin arasında sırıttı zaman zaman. Son İstasyon bu açıdan kusursuz. Bazıları yılların oyuncuları, bazılarının sinema geçmişi ise henüz çok yeni. Ama en küçük bir role sahip her oyuncu işini layıkıyla yapıyor bu filmde. Tabii ki en başta üstad Levent Kırca.

İlginç Bilgi: Son İstasyon, Oğulcan Kırca'nın yönettiği ilk film değil. Kırca daha önce 2006 yılında Tek Celse isimli bir film yönetmiş fakat film gösterime girememişti.